Σίσσυ Τσιφλίδου*
Συνήθως, το χιόνι το έχουμε συνδέσει με τα βιβλία που θα θέλαμε να διαβάσουμε στα παιδιά ή να τους προτείνουμε να διαβάσουν όταν μπαίνει ο χειμώνας, όταν θέλουμε να μιλήσουμε για τα ζώα εκείνα που αναγκάζονται από τη φύση τους να πέσουν σε χειμερία νάρκη (πολύ ωραία τα δύο βιβλία με τον βίσονα και την αρκούδα της Οξάνα Μπούλα), ενώ αναπόφευκτα περιέχεται σαν σκηνικό στις γιορτινές ιστορίες των Χριστουγέννων. Αποτελεί προσφιλές μοτίβο των συγγραφέων στο παιχνίδι των μεταμορφώσεων που ανανεώνουν τα συστήματα σχέσεων του παιδιού με τον κόσμο. Ξεχωριστή θέση από μόνος του και αγαπημένος χαρακτήρας ήδη από τα παραμύθια του Άντερσεν είναι ο χιονάνθρωπος που αποκτά μέσω του ανιμισμού έναν τρυφερό μάλλον μελαγχολικό χαρακτήρα, αφού πρόκειται να λιώσει ή δεν είναι προορισμένος να ζει για πάντα στην ορισμένη υλική του υπόσταση. Δεν είναι, όμως, και λίγα τα παιδικά λογοτεχνικά βιβλία όπως «ο Χιονάνθρωπος που δεν ήθελε να λιώσει» του Κοντολέων, που τον εντάσσουν στον φυσικό κύκλο του νερού και
