Άντζυ Κωστελίδου
Ως αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, βρισκόμαστε εδώ και χρόνια σε
ένα καθεστώς μόνιμης εργασιακής επισφάλειας. Κάθε χρόνο, καλούμαστε να
διαχειριστούμε την ίδια εξουθενωτική αβεβαιότητα: πότε θα δουλέψουμε, σε ποιο
σημείο του χάρτη θα βρεθούμε και πώς θα καταφέρουμε, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, να
ριζώσουμε σε ένα νέο σχολικό περιβάλλον. Πριν προλάβουμε να χτίσουμε
ουσιαστικές σχέσεις με τους μαθητές και τους συναδέλφους μας, το κουδούνι της
λήξης μας οδηγεί ξανά στην έξοδο.
Για εμάς, το καλοκαίρι δεν είναι ανάπαυλα, αλλά συνώνυμο της ανεργίας και της ανασφάλειας. Φέτος, η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο με τη νέα ΚΥΑ για την προπληρωμένη κάρτα. Καλούμαστε να επιβιώσουμε με «ψίχουλα», τα οποία μάλιστα περιορίζονται κατά 50% σε συναλλαγές μέσω POS. Το Υπουργείο φαίνεται να αγνοεί επιδεικτικά ότι οι βασικές μας ανάγκες, με κυριότερη αυτή της στέγασης, δεν πληρώνονται σε μηχανήματα POS. Όταν το κόστος στέγασης υπερβαίνει κατά πολύ τα μετρητά που μας επιτρέπεται να εκταμιεύσουμε, η επιβίωσή μας μετατρέπεται σε δυσεπίλυτο γρίφο, ενώ η καθυστερημένη αποστολή των





